تاریخ: ۱۷:۴۵ :: ۱۳۹۷/۰۷/۲۵

خبرگزاری فارس: ۷۲ سال پیش سازمان خواروبار ملل متحد (فائو) تأسیس گردید و از همان زمان یکی از برنامه‌های کلیدی این سازمان بین‌المللی، تأمین امنیت غذایی در جهان و برچیدن فقر و گرسنگی بود، اما هنوز بیشتر از یک میلیون نفر گرسنه در جهان وجود دارد. ادعای مبارزه با گرسنگی در جهان از سوی نهاد‌های […]

خبرگزاری فارس: ۷۲ سال پیش سازمان خواروبار ملل متحد (فائو) تأسیس گردید و از همان زمان یکی از برنامه‌های کلیدی این سازمان بین‌المللی، تأمین امنیت غذایی در جهان و برچیدن فقر و گرسنگی بود، اما هنوز بیشتر از یک میلیون نفر گرسنه در جهان وجود دارد.

ادعای مبارزه با گرسنگی در جهان از سوی نهاد‌های بین‌المللی مثل سازمان ملل متحد و فائو در شرایطی هست که پدیده‌های تحولات آب و هوایی، گرم شدن کره زمین، ذوب شدن یخ‌ها، فرسایش خاک و خراب کردن اراضی، بحران آب، نابود شدن دشت‌ها به گونه‌ای پیش می‌رود که شرایط را برای تولید غذا در جهان بسیار سخت و سخت‌تر کرده هست.

دبیر کل سازمان ملل متحد در تازه ترین گزارش اعلام نمود: «۱۵۵ میلیون کودک در جهان از سوءتغذیه مزمن رنج می‌برند که عواقب آن تغییر در رشد آن‌ها تا آخر عمر می باشد و عامل نیمی از فوت و میر نوزادان در جهان هم به سبب گرسنگی است».

در گزارش سازمان ملل متحد آمده هست: «۲ میلیارد نفر در جهان هم دچار سوءتغذیه هستند، یعنی شکم سیر دارند، اما تغذیه آن‌ها نامناسب هست، کوتاهی قد، پوکی استخوان و اضافه وزن از عارضه ها سوءتغذیه است».

سازمان‌های بین‌المللی مثل سازمان ملل متحد و فائو در حالی ادعای ریشه‌کنی گرسنگی را برای ۱۲ سال آینده جلوی چشم جهانیان ترسیم می‌کنند که شرایط بحرانی بر تأمین امنیت غذایی جهان حاکم هست و این سوال مطرح هست آیا به طور اساسی ایجاد امنیت غذایی در جهانی که ناامن هست واقعاً امکانپذیر هست؟ جنگ‌ها، آشوب‌ها و زورگویی سلطه‌گران بر کشور‌های ضعیف همه و همه عرصه را برای مردم فقیر تنگ‌تر کرده و بیشتر از این هم تنگ‌تر می‌شود.

تعداد معدودی کشور به روش‌های متفاوت و با قرارداد‌هایی به ظاهر بین‌المللی و جهانی که سر انجام نظر آن‌ها را تأمین می‌کند، سلطه خود را بر دیگر کشور‌ها زیادتر می‌کنند و بر مراجع آن‌ها چنگ می‌زنند و تا وقتی که شرایط به این چنین هست، گفت وگو از برچیدن فقر و گرسنگی در جهان خنده‌دار به نظر می‌رسد.

وقتی که کشور‌های زورگو بهانه‌های جنگ را یکی بعد از دیگری برای دیگر کشور‌ها می‌تراشند و مستقیماً وارد جنگ می‌شوند و یا واسطه جنگ دیگر کشور‌ها می‌شوند، حرف از امنیت غذایی بی فایده هست.

پدیده‌های تحولات آب و هوایی و گرم شدن کره زمین نیز مولود کار‌های همین کشور‌های مدرن و زورگو هست، به جای تعهد به قوانینی که خودشان وضعیت کرده‌اند با انتشار گاز‌های گلخانه‌ای، مشکلات گرم شدن کره زمین، نازک شدن لایه ازن و تحولات آب و هوایی را ایجاد نمودند.

این مطلبو از دست ندید!  انتقال ۶.۹ میلیون مسافر در راه آهن تهران

طبق اعلام فائو، گرم شدن کره زمین می‌تواند کارکرد بالقوه فرآورده ها غذایی را طی چند سال آینده به نصف برساند.

ترامپ ریاست جمهور آمریکا اخیراً اعلام نمود که به توافق پاریس پایبند نیست، این توافق کشور‌های عضو را به رعایت سطح انتشار کربن و گاز‌های گلخانه‌ای ملزم می‌کند. توافق پاریس با اسم پیمان پاریس شناخته می‌شود، ذیل چارچوب پیمان‌نامه سازمان ملل در تغییر اقلیم (UNFCCC) در ارتباط با کاستن از انتشار گاز‌های گلخانه‌ای، هماهنگی و امور مالی هست که از سال ۲۰۲۰ آغاز می‌شود.

متن توافق از سوی نمایندگان ۱۹۵ کشور در کنفرانس تغییر اقلیم ۲۰۱۵ سازمان ملل متحد در پاریس مذاکره و با اجماع در ۱۲ دسامبر ۲۰۱۵ تصویب گردید.

عدم تعهد آمریکا به توافق پاریس نشانگر آن هست که قوانین بین‌المللی که خود کشور‌های بزرگ به تصویب می‌رسانند تا زمانی برای‌شان ارزش دارد که منافع‌شان تامین گردد.

اما اگر این کشور‌های قلدر اجاز بدهند که طبیعت به فرایند خودش ادامه یابد و دیگران را در گیر گرفتاری‌های خود ساخته نکنند چند راهکار برای برچیدن گرسنگی و فقر در جهان وجود دارد.

نخست اینکه؛ تحقیقات در حوزه کشاورزی و تولید صورت پذیرد و این تحقیقات به مزرعه جابه جا گردد، سازمان خواروبار جهانی باز اهتمام می‌کند که در ۴۰ سال آ‌ینده ۹۰ درصد تأمین امنیت غذایی در جهان بسته به تحقیقات بخش کشاورزی می باشد، چون که مراجع آب و خاک در جهان محدود بوده و بیشتر از این امکان توسعه وجود ندارد، باید گیاهانی اصلاح کرد که مقاوم به تحولات آب و هوایی، انواع بیماری، کم‌آبی و با کارکرد بالا باشند.

خراب کردن مراجع طبیعی، فرسایش خاک، انتشار گاز‌های گلخانه‌ای و تحولات آب و هوایی با کاهش دستکاری‌های انسان‌ها در این طبیعت کم خواهد گردید و راه برای کنار زدن فقر و گرسنگی نمایان می‌شود.

راهکار سوم اینکه از فساد و ضایعات فرآورده ها کشاورزی جلوگیری گردد، هر ساله یک سوم غذای تولیدی در جهان از بین می‌رود. در کشور‌های فقیر و در حال توسعه زیادتر این ضایعات در فاز تولید ودر کشور‌های توسعه‌یافته در بخش استفاده هست. این میزان غذا می‌تواند بیشتر از یک میلیون مردم گرسنه جهان را سیر کند.