تاریخ: ۵:۵۸ :: ۱۳۹۶/۱۱/۰۴
المپیک صلح، حقیقت شیرین یا سراب تلخ

به گزارش راهنمای سفر من به نقل از ایسنا، توماس باخ رییس کمیته بین المللی المپیک در روزهای موخر رضایت زیادی از رخدادهای بین دو کره افتاده هست ابراز کرده و در گفت وگو های خود گفته هست: بازی های المپیک، همیشه پل ساخته اند نه دیوار. توماس باخ روز شنبه شاهد دست دادن مسئولین […]

به گزارش راهنمای سفر من به نقل از ایسنا، توماس باخ رییس کمیته بین المللی المپیک در روزهای موخر رضایت زیادی از رخدادهای بین دو کره افتاده هست ابراز کرده و در گفت وگو های خود گفته هست: بازی های المپیک، همیشه پل ساخته اند نه دیوار.

توماس باخ روز شنبه شاهد دست دادن مسئولین دو کره به امید تغییر دادن فضای سیاسی در شبه جزیره کره بود. بر طبق قراردادهایی که بسته گردید کشور کره شمالی ۲۲ ورزشکار به بازی های المپیک زمستانی ۲۰۱۸ در کره جنوبی ارسال خواهد کرد و حتی یک تیم متحد هاکی زنان نیز در بازی ها حاضر خواهد بود. دو کره همچنان با هم در مراسم افتتاحیه المپیک رژه می روند. شعار المپیک زمستانی ۲۰۱۸ پیونگ چانگ، “المپیک صلح” شعار المپیک زمستانی ۲۰۱۸ پیونگ چانگ، “المپیک صلح” هست.

باخ در گفت وگو های خود اعلام نمود که تا چند هفته پیش چنین مذاکره هایی غیر قابل گمان بود و از آن جایی که المپیک بر پایه احترام، گفت وگو و فهم متقابل هست، بازی های المپیک زمستانی توانست دری به سوی آینده روشن تر شبه جزیره کره باز کند.

از طرف دیگر سئول روز دوشنبه شاهد اعتراض های خیابانی بود که در آن مردم کره جنوبی به سفر نمایندگان کشور کره شمالی به این کشور اعتراض نمودند و پرچم و تصویر رهبر کشور کره شمالی را به آتش کشیدند. مردم در شعارهای خود اعلام نمودند که رهبر کشور کره شمالی المپیک را به المپیک پیونگ یانگ عوض کرده هست.

مون جائه اون، رییس جمهور کره جنوبی معتقد هست که توافقات المپیک توان دارد صلح را بین کشور کره شمالی و کره جنوبی ایجاد کند. این در حالی هست که ماه ها تنش بین این دو کشور وجود داشته و جدیدا کشور کره شمالی تست های اتمی انجام داده هست. رییس جمهور کره جنوبی المپیک زمستانی را فرصتی با اعتبار برای باز شدن درها خوانده هست. با این وجود آمارها نشان داده که تعداد مردمی که در کره جنوبی حمایت کننده تصمیم رییس جمهور این کشور می باشند بسیار کم هست.

منتقدان “مون جائه این” منتقدان “مون جائه این” معتقد می باشند که او بازیچه کره  شمالی شده و انداختن فرش قرمز برای نمایندگان کشور کره شمالی توان دارد سیاست های اتمی این کشور را عادی تر جلوه دهد و به آن وجهه قانونی ببخشد. منتقدان معتقد می باشند که هدف کشور کره شمالی از این گفتگوها، صلح نیست و تنها هدف این کشور سیاسی کردن جامعه کره جنوبی و ایجاد چند دستگی در این کشور هست. علاوه بر این زیادی هدف رهبر کشور کره شمالی را کاهش پیمان بین کره جنوبی و آمریکا می دانند.

البته کسی نمی داند که نتیجه گفتگوها بین دو کره واقعا به سود صلح می باشد یا تنها هدف های سیاسی با آن پژوهشگر خواهد گردید. چند ماه یا چند سال لازم هست تا تاثیر این اتفاق مشخص گردد.

جواب این سؤال که آیا ورزش توان دارد به جنگ انتهاء دهد را میتوان تا حدی در تاریخ جست وجو کرد:

این مطلبو از دست ندید!  تصویربرداری از یک یوزپلنگ آسیایی در پارک ملی توران

به نظر می آید که ورزش همیشه هم موجب ساختن پل نشده هست. در سپتامبر سال ۱۹۸۱، در بادن بادن آلمان، IOC در سپتامبر سال ۱۹۸۱، در بادن بادن آلمان، میزبانی المپیک زمستانی ۱۹۸۸ را به سئول داد. المپیک در سال ۱۹۸۸ بیشتر از همیشه جمهوریت خود را از دست داد. در همان سال تنها سه کشور هیجان برگزاری این بازی ها را داشتند که ژاپن، کره جنوبی و کشور کره شمالی بودند.

ژاپن خود میزبان عده ای از بازی ها بود، کشور کره شمالی نیز به المپیک سئول به عنوان راهی برای کمتر شدن تبلیغات بر علیه خود نگاه می کرد.

قبل از آن در سال ۱۹۵۳ جنگ بین دو کره انتهاء یافته بود و آنچه زیادی به یاد ندارند این هست که در سال های ۱۹۸۰ فضای بسته کره جنوبی دست اندکی از کشور کره شمالی نداشت. در سال ۱۹۷۹ در این کشور کودتای نظامی اتفاق افتاده بود و “چون دو هون” در سال ۱۹۷۹ در این کشور کودتای نظامی اتفاق افتاده بود و “چون دو هون” رییس جمهور این کشور که یک نظامی بود خفقان سیاسی را در کشور ایجاد نموده بود. در سال ۲۰۰۰ کسانی که کمپین های حمایت کننده دموکراسی تشکیل می دادند در این کشور کشتن عام می گردند. در نتیجه وقتی که IOC در نتیجه وقتی که با کره جنوبی در ارتباط با برگزار المپیک ۱۹۸۸ جلسه گذاشت تمام اهتمام خود را کرد تا دو کره با هم متحد نشوند و شبه جزیره کره به یک وحدت سیاسی نرسد. در همان سال IOC در همان سال کوشش کرد که المپیک ۱۹۸۸ موجب حمله های تروریستی مثل المپیک ۱۹۷۲ مونیخ و مشکلات اقتصادی مثل المپیک ۱۹۷۶ مونترال نشود.

کشور کره شمالی اما کوشش خود را کرد تا با کره جنوبی متحد گردد. ابتدا این کشور در خواست داد که میزبانی با هم صورت پذیرد. بعد پیشنهاد داد که میزبانی پنج مسابقه به کشور کره شمالی داده گردد اما این رخدادهای هیچگاه نیفتاد.

سر انجام در سال ۱۹۸۶ کشور کره شمالی در سقوط یک هواپیمای کره جنوبی دست داشت و ۱۱۵ فرد در این اتفاق کشته گردیدند. این اتفاق انتهاء احتمال وحدت دو کره بود. تاریخ نشان می دهد که بعضی مسابقه های ورزشی نیز با هدف نزدیک کردن دو کشور انجام شده اند که موفقیت آمیز نبوده اند. برای مثال سری مسابقه های بیسبال بین تیم بیسبال بالتیمور آمریکا و تیم ملی بیسبال کوبا در سال ۱۹۹۹ که تاثیر آنچنانی در خوب تر شدن ارتباطات دو کشور نداشت یا مسابقه فوتبال بین سربازان انگلیسی و آلمانی در سال ۱۹۱۴ که اندکی دلگرم کننده بود اما نتوانست این حقیقت را که دو ارتش به دنبال کشتار یکدیگر می باشند، پنهان کند.

به احتمال زیاد با نزدیک شدن دو کره به سبب المپیک زمستانی ۲۰۱۸ نیز شاهد تاثیر مثبت چشمگیری نخواهیم بود.

انتهای پیام